Daar stond Tjalling dan, gekleed in slechts zijn onderbroek.
Het was een onderbroek met kleine, rood-groene draakjes, die geprint waren op een zwarte ondergrond.
De klucht duurde al eventjes, hoewel het eigenlijk geen klucht was.
Het verkeer raasde aan Tjalling voorbij, wat welbeschouwd niet raar was, want het verkeer wacht op niemand.
Nee, het verkeer gaat altijd door.
Zijn er ook voorbeelden dat het verkeer wel op iemand wacht?
Nee, die zijn er niet.
Tjalling bevond zich op de vluchtstrook van een snelweg, op een doordeweekse dag, tijdens de ochtendspits.
Wat deed Tjalling daar, op die vluchtstrook op die doordeweekse dag tijdens de ochtendspits?
Een uitstekende vraag, dat dient gezegd.
Er bestaan meer uitstekende vragen, zoals:
Geldt dat ook voor mij?
Of
En ik dan?
Tjalling was ontsnapt uit het tehuis, dat op een steenworp afstand van de snelweg lag.
Ontsnapt was een groot woord, hij was het tehuis gewoon uitgelopen en het tehuis lag iets verder weg dan een mens een steen kan werpen, voor de rest klopt bovenstaande zin.
De deur van het tehuis was nooit op slot en iedereen die wegging door die deur, kwam ook weer terug, vroeger of later.
Meestal was die terugkeer dezelfde dag nog, heel soms pas de volgende dag, nooit de daaropvolgende dag en al helemaal nooit de dag daar weer na.
Tjalling had het niet slecht in het tehuis, maar hij wilde liever niet in het tehuis zijn.
Hij wilde liever ergens anders zijn, al wist hij niet precies waar dat dan was.
Keuzes maken, Tjalling was er bepaald geen meester in.
Desondanks stond hij nu op de vluchtstrook van de snelweg, op een doordeweekse dag, tijdens de ochtendspits.
Voor wie het gemist heeft: Tjalling was slechts gekleed in een onderbroek, een onderbroek met een print van rood-groene draakjes op een zwarte ondergrond en hij was niet lang voor deze scène plaatsvond, weggegaan uit het tehuis waarin hij woonde.
Het verkeer raasde aan hem voorbij, want dat was de aard van het verkeer.
Verkeer stond alleen stil als het niet anders kon en dat was nooit, dat had ik al duidelijk gemaakt.
Tjalling had het gevoel dat hij aan de overkant van de weg moest zien te geraken, dat gevoel kon hij echter niet onderbouwen met argumenten.
Dat gevoel zou je een impuls kunnen noemen en waarom ook niet.
Tjalling voelde een impuls om aan de overkant van de weg te geraken.
Het liefst wilde hij aan de overkant komen, zonder ondersteboven te worden gereden.
Dat leek hem het beste.
Maar hoe ging hij die shit sjeffen?
Besluiteloos en moedeloos tegelijk staarde hij naar het voortrazende verkeer, dat types als Tjalling al lang voor het ontbijt rauw lustte.
Op eigen kracht ging hij die shit niet sjeffen, dacht Tjalling.
Toen kreeg hij voor de tweede keer die ochtend een slecht idee.
Het was tijd om de hulp in te roepen van zijn alter ego, Motion Boy.
Die wist wel raad met situaties als deze, van wanten wist deze Motion Boy trouwens ook, volgens Tjalling.
Motion Boy was de onbekende superheld die de wereld om zich heen kon laten bewegen, terwijl hij zelf stilstond.
Het was een superkracht die alleen door Tjalling werd begrepen.
Met de wijsvinger van zijn rechterhand raakte hij zijn neus aan, zo activeerde hij de vermeende superkracht en veranderde Tjalling, die wij ondertussen al zo goed hebben leren kennen als Tjalling, in Motion Boy.
Voor de neutrale kijker veranderde er niets.
Tjalling bleef Tjalling, maar leg dat maar eens uit aan een ontsnapte gek, die niet echt was ontsnapt uit het tehuis waarin hij niet zonder reden woonde en werd verzorgd.
Motion Boy zag het voorbijrazende verkeer, zonder daarbij met zijn oogleden te knipperen.
Dit was een kolfje naar zijn hand, met dit bijltje had hij vaker gehakt en dit varkentje zou hij tenslotte wel even wassen, dat was wat hij dacht.
Onbeweeglijk stond Motion Boy in zijn onderbroek met print van groen-rode draakjes op een zwarte ondergrond, terwijl het verkeer deed wat het altijd deed op een doordeweekse dag tijdens de ochtendspits.
Langer dan een minuut had de onbegrepen superheld niet nodig om de situatie volledig naar zijn hand te zetten.
Zeer tevreden met de behaalde resultaten veranderde Motion Boy terug in de Tjalling die we al kenden.
Onze held in zijn onderbroek met print van rood-groene draakjes op een zwarte ondergrond was diep onder de indruk van het werk dat Motion Boy had verricht.
Dank je wel, Motion Boy, zei Tjalling.
Het verkeer raasde nog steeds voorbij.
Tjalling deed een pas vooruit.
Toen kwam het verkeer wel tot stilstand.