Alsof er een kip in was geëxplodeerd.
Jermaine had geen trek meer en begon te huilen.
Hij zette de plastic bak met vissoep op de keukentafel, met de mouw van zijn trui depte hij zijn tranen.
Jermaine ging zitten en probeerde contact te maken met zijn binnenwereld.
Wat voelde hij nou?
Wat voelde hij nu echt?
Hij probeerde zijn gevoelens op een rijtje te krijgen, maar dat mislukte hopeloos.
Zijn moeder zei altijd – inderdaad, altijd – : Jermaine is een emotionele jongen. Hij doet geen vlieg kwaad, het meest voelt hij zich thuis op een kermis, welke kermis dan ook, maar praten over zijn gevoelens kan hij niet.
Het waren de uitspraken van een vrouw die haar sporen ruimschoots had verdiend in de immer turbulente wereld van de tuinkruiden.
De wereld van de tuinkruiden, vooral de tak waar kwistig werd geëxperimenteerd met kruisbestuivingen en andere vormen van modificatie, was geen speeltuin, noch was het een kinderdagverblijf, het was namelijk een turbulente wereld.
Speeltuinen en kinderdagverblijven zijn, mits juist toegepast, het tegenovergestelde van een turbulente wereld, dat weet een baviaan.
Er was een tijd geweest dat Jermaines moeder niet beschikte over uitspraken.
Er was een tijd geweest dat deze vrouw over helemaal niets beschikte en dat het haar ontbrak aan uitspraken, was wel haar minste zorg.
Op zeker moment, vlak nadat ze baby Jermaine onder een geruit lapje in een rieten mandje op de rand van haar bevattingsvermogen had aangetroffen, begonnen ze, de uitspraken, en vanaf dat zekere moment, was het een komen en gaan van uitspraken.
Niemand was in staat haar af te remmen.
Haar echtgenoot, DE timmerman van het dorp, al helemaal niet.
Waarom wordt hier een nutteloos personage opgevoerd?
Omdat de tekst de perfectie benaderde en het hoog tijd was voor ontregeling.
Een ander beroemd voorbeeld van een van haar uitspraken was: Zelfs aan de zonzijde kleeft duisternis.
De oude bes, destijds nog een gewone bes, had het goed gezien.
Ze was niet het type dat zich makkelijk voor het lapje, alweer dat lapje, liet houden en was altijd recht door zee.
Misschien dat ik het later nog eens over deze vrouw ga hebben, maar nu is het wel mooi geweest.
Jermaine was inderdaad een emotionele jongen.
Hij kon in tranen uitbarsten als hij een muurtje zag waarin een steen ontbrak.
Dieren had hij nooit kwaad gedaan, ook geen vlieg.
Als er een plek was waar hij zichzelf kon zijn, dan was dat een kermis, welke kermis dan ook, en zijn gevoelens begrijpen, laat staat over ze praten, was hem nog nooit gelukt.
In de – kortstondige – relaties die hij had gehad was het, vroeger of later, gegaan over zijn onvermogen zijn gevoelens te benoemen.
Meisjes vonden het niet leuk dat Jermaine niet kon zeggen hoe hij zich voelde.
Meisjes vonden dat nou eenmaal niet leuk.
Vond hij dat erg?
Het was onmogelijk voor hem om dat te zeggen.
Feit was dat zodra zijn vriendinnetjes de ‘zeg me hoe je je voelt’-kaart speelden en hij veranderde in een soort hakkelende dorpsgek, de prille relatie voorbij was.
Vond hij dat erg?
Misschien kun je het antwoord zelf bedenken.
Jermaine mocht dan een uitgeproken loser zijn met gevoelens, hij was wel een kei in onderwaterhockey, al kon niemand dat buiten zijn team wat schelen.
Onder water hoefde niemand te weten hoe het met hem ging en kon hij zichzelf zijn.
Onder water was na een kermis, welke kermis dan ook, zijn favoriete plek om te zijn.
Een kermis had dat woonwagenachtige, dat element dat altijd op het punt van vertrekken stond, al zag het er op het moment dat de kermis volop draaide redelijk standvastig uit.
Dat sprak hem enorm aan.
Onder water was het wat minder woonwagenachtig dan op een kermis, al was water natuurlijk ook een element dat altijd op het punt van vertrekken stond, al was die mogelijkheid in een zwembad onderhevig aan de grillen van het bad en dat sprak hem wat minder aan.
Jermaine was ook een element dat altijd op het punt van vertrekken stond, al leek soms het tegendeel het geval.
Zoals nu.
Hij huilde nog steeds of alweer.
Hij had trek in soep, maar de magnetron gebruiken was geen optie.
Het leek erop dat Jermaine zou gaan wachten tot de plastic bak met vissoep op kamertemperatuur was gekomen en dan zou gaan eten, maar ineens gingen hij en zijn soep toch de deur uit.