Ottoland 2.0

Aan de linkerkant van het apparaat stond een gemiddelde nozem, aan de rechterkant van het apparaat stond een andere gemiddelde nozem.

De gemiddelde nozem aan de linkerkant van het apparaat hield een microfoon vast, maar zei niets.

De gemiddelde nozem aan de rechterkant van het apparaat hield geen microfoon vast, maar zei ook niets.

Hoe de rolverdeling tussen beide gemiddelde nozems precies in elkaar stak, moest nog blijken.

De balletjes vlogen ongeorganiseerd door het apparaat. 

Het geluid van tientallen pingpongballen die in de doorzichtige, plastic trommel zorgvuldig werden gehusseld, was het enige geluid dat hoorbaar was.

Al het andere geluid was onhoorbaar.

Zoals het knorren van de maag van de gemiddelde nozem die met een microfoon in zijn hand aan de linkerkant van het apparaat stond.

Of de wc die doorgespoeld werd door de dame met de lichte handicap.

Dat waren twee voorbeelden van geluiden die onhoorbaar waren.

Op de tafels stonden mandjes waarin de tosti’s waren geserveerd.

Er waren drie soorten tosti’s geserveerd.

Tosti’s met kaas en ham, tosti’s met kaas en tosti’s met Hawaii.

Voor elk wat wils dus en dat bleek ook wel.

Tot de laatste kruimel waren de tosti’s opgegeten.

De dame met de lichte handicap hobbelde op de voor haar bekende manier door de gang.

Haar lichte handicap zat haar in de weg, daarom duurde het langer voor ze terug in de zaal was dan voor iemand zonder handicap, licht of anderszins.

Toen de dame met de lichte handicap weer op haar plek zat, stelde ze vast dat er geen tosti meer was.

Dat vond ze jammer, want ze was gek op tosti’s.

Ze keek om zich heen om te zien of er toch nog ergens een tosti in een mandje lag, maar dat was niet het geval.

Kortom, die moeite had ze zich kunnen besparen.

De balletjes vlogen nog steeds ongeorganiseerd door het apparaat.

De spanning was te snijden en dat gebeurde ook.

Een vrouw met een eetstoornis haalde een mes uit haar tas en sneed de spanning die in de lucht hing in dikke plakken.

De plakken vielen omlaag en rolden traag, als spaakloze wielen, over de vloer van de zaal.

Waarom ze rolden, was onduidelijk.

De vloer liep niet af, of zo.

De mensen die in de gaten hadden dat de plakken spanning op ze af rolden, zochten dekking.

Wat konden deze mensen verwachten van dikke plakken spanning, die als spaakloze wielen traag op hen af rolden?

Ze hadden geen idee.

Voor de zekerheid zocht men dekking.

De dame met de lichte handicap zocht geen dekking, want haar lichte handicap zat haar weer eens in de weg.

Een plak spanning kwam vlak naast haar tegen een tafelpoot tot stilstand.

De vrouw met de lichte handicap besloot een hap van de spanning te nemen, omdat ze trek had en geen tosti had gegeten.

Haar kaken maalden de spanning tot er vrijwel niets van over was, het restant slikte ze door.

De spanning smaakte niet slecht, maar een tosti was lekkerder.

Met name een tosti met Hawaii, haar favorietje.

Twee beveiligers overmeesterden de vrouw met de eetstoornis.

Dat iemand met een mes loopt te zwaaien en de spanning in plakken snijdt, is natuurlijk niet toegestaan tijdens welke trekking dan ook.

De vrouw met de eetstoornis verzette zich licht en had spijt dat ze niet de vier tosti’s kaas die ze binnen een tijdsbestek van luttele minuten naar binnen had gewerkt, had uitgekotst, voordat ze met haar mes de spanning in plakken was gaan snijden.

Berouw komt wel vaker als mosterd na de maaltijd de hoek om, niets nieuws onder de zon, in dit geval.

Ze was geen partij voor twee beveiliging professionals en dat wist ze.

Een gemiddelde nozem, die nog niet eerder op de voorgrond was getreden, verzamelde de rest van de spanning en stopte hem in een vuilniszak. 

Net als de dame met de eetstoornis, werd de spanning afgevoerd.

De mensen die dekking hadden gezocht, haalden opgelucht adem en namen weer plaats en deden alsof er geen incident had plaatsgevonden.

De balletjes vlogen nog steeds ongeorganiseerd door het apparaat, maar ineens hielden ze daar mee op.

Nieuwe spanning arriveerde, in onversneden vorm.

Een van de balletjes belandde als door tovenarij buiten het apparaat, en bleef liggen in een speciaal voor dat doeleinde ontwikkeld gaatje.

De gemiddelde nozem die aan de rechterkant van het apparaat stond, pakte het balletje op en toonde het aan de gemiddelde nozem aan de linkerkant van het apparaat.

De gemiddelde nozem aan de linkerkant van het apparaat keek naar het balletje en zei in zijn microfoon:

’13.’

Nogmaals zei hij:

’13.’

In de zaal bleef het stil.

De mensen staarden naar hun formulieren.

Het balletje werd door de gemiddelde nozem die rechts van het apparaat stond in een gat onder het apparaat gestopt, waarna balletje nummer 13 definitief van het toneel verdween.

Daarna nam de gemiddelde nozem zijn positie aan de rechterkant van het apparaat weer in.

De rolverdeling tussen de beide gemiddelde nozems, die aan weerszijden van het apparaat stonden, was een stuk duidelijker geworden.