Steeds wanneer Valentino met zijn truck over de Afsluitdijk reed, vroeg hij zich af of de wereldbevolking in het IJsselmeer paste.
Het regende lichtjes.
De ruitenwissers werden precies vochtig genoeg, waardoor ze niet dat irritante geluid van vegend rubber op bijna droog glas maakten.
Er was geen boot te zien, wie had ook zin om met dit weer te varen?
Langs de kant van de weg lagen talloze vogellijkjes.
Valentino begreep niet dat een dier, dat in staat was overal naartoe te vliegen, kon worden gedood door een dier dat aan de weg gebonden was.
// Het tweede dier uit bovenstaande zin betreft een auto en is dus geen dier. Niet letterlijk. De auteur heeft geprobeerd om op een functionele manier gebruik te maken van stijlfiguur de metafoor. Laat weten wat je van zijn poging vindt en maak kans op een meet and greet met de auteur.
Hij luisterde naar een playlist die om onduidelijke redenen steeds alle nummers in dezelfde volgorde afspeelde, alsof de shuffle functie niet meer wist waarvoor hij was bedacht.
Het stoorde Valentino niet meer.
Meerdere, min of meer, deskundige mensen hadden hun licht over deze kwestie laten schijnen, maar allen waren tot dezelfde conclusie gekomen: er viel niets aan te doen.
En dus dealde Valentino ermee.
Hij wist dat Jack White na De La Soul kwam en hij deed alsof hij daardoor verrast werd.
Het amuseerde alleen hem, want verder zat niemand in de truck.
Hij zat altijd alleen in de truck.
Zoals gezegd, probeerde hij zich voor te stellen of het mogelijk was dat alle mensen in het IJsselmeer pasten.
Volgens zijn rudimentaire berekeningen moest het kunnen, al zou het krap worden.
Maar goed, met krap had Valentino geen bal te schaften.
Zijn enige zorg was of het paste of niet.
De knelpunten werden, naarmate hij er langer en vaker over nadacht, ook talrijker.
Wat hoogtepunten:
Niet alle mensen waren hetzelfde, dat was een probleem.
De mensheid zou waarschijnlijk beter in het IJsselmeer passen wanneer iedereen dezelfde lichaamsbouw had en bijvoorbeeld niet aan een looprek, scootmobiel of rolstoel gebonden was.
Functionerende benen waren eigenlijk wel een must.
Was het onmenselijk om mensen met een handicap in het IJsselmeer te zetten/plaatsen/optie drie?
Zou deelname plaatsvinden op basis van vrije wil?
Veel mensen zouden ervoor kiezen om niet te komen, dat stond vast.
De gedachte aan dwang beviel Valentino wel.
En dan de logistiek.
Op zo’n schaal waren mensen nog niet eerder vervoerd.
Overal moest men vandaan komen, op geen enkele andere plek dan hier zou nog iemand zijn.
Zou de Aarde uit het lood slaan als iedereen in en rond het IJsselmeer verzameld was?
Moest er worden gewerkt met een ticketsysteem?
Waarschijnlijk was op bepaalde punten catering nodig, maar wie ging die verzorgen?
Hoe zat het met het water?
Bleef dat waar het was?
Een stemmetje zei Valentino dat wanneer er 8 miljard mensen opeengepakt in het IJsselmeer stonden, eventueel met hulpmiddelen om zich staande te houden of om zich voort te bewegen, er iets met de waterspiegel zou gebeuren.
Die zou stijgen, zei het stemmetje.
Geheel volgens verwachting begon een track van Sleaford Mods.
Zouden alle mensen in het IJsselmeer passen?
Het was een vraagstuk dat zijn weerga niet kende.
En de volgende keer dat Valentino over de Afsluitdijk reed, zou hij zich er opnieuw over buigen.